De ruim 60 kinderen, die nu bij ibu Lestari verblijven, wonen en leven er in familieverband, zoals dat op Java traditie is: oudere en jongere kinderen samen met twee vaste verzorgers, de 'moeders'. De oudere kinderen helpen mee met de opvoeding van de jongere.
De oudere jongens wonen met een 'moeder' en een 'vader'.
De kinderen krijgen naast onderdak: eten, scholing, medische hulp, liefde en aandacht. Er wordt naar gestreefd het contact met de ouders in stand te houden. De ouders kunnen op bezoek komen en zelfs blijven logeren.
De moeders van 'nieuwe' kinderen blijven vaak de eerste tijd ook in het kindertehuis. Zij vertrekken pas als de kinderen gewend zijn en als de moeder haar kind(eren) in vertrouwen achter kan laten.

Aanvankelijk huurde ibu Lestari huizen in de drukke, vervuilde stad Jogyakarta, waar de huur regelmatig verhoogd werd zodat zij genoodzaakt werd vaak te verhuizen.
In 1998 vertelde Lestari dat zij graag een eigen plek voor de kinderen wilde. Deze droom noemde zij 'Project Arie', als eerbetoon aan de medeoprichter Arie die in 1991 plotseling overleed.
In 2001 kocht ibu Lestari met geld van een begunstiger uit Nederland een stuk bouwgrond van 40 bij 80 meter in Pakem, 16 km ten noorden van Jogyakarta.
Na aankoop van stuk bouwgrond werd in Pakem begonnen met de bouw van een vijftal woonhuizen.
Ieder huis biedt onderdak aan ± 11 kinderen en hun verzorgsters. In het vierde huis wonen de tieners; de meisjes op de begaande grond en de jongens (met eigen ingang) wonen op boven).

Meer over de namen van de huizen >>