Het doel van de STICHTING LESTARI is in Nederland geld inzamelen voor projecten op Java, Indonesie die onder leiding staan van mevrouw Lestari Prajasuta.
Lestari doet haar werk vanuit de Indonesische stichting Yayasan Aulia, een oud Arabisch woord, dat 'een nieuw begin' betekent.
100% van de giften komt ten goede aan de projecten.

'Elk kind dat een betere kans krijgt in de maatschappij is er één.'

Secretariaat: De Wieken 125, 1622GT Hoorn
Tel: 0229249569
nieuw mailadres: info@stichtinglestari.nl
Kamer van Koophandel nr. 41153838
Opgericht in 1985, te Den Haag
ABN-AMRO reknr: 51.87.36.636 te Den Haag
ING reknr: 23.8823 te Den Haag

Namen van de huizen : Oma Els, Hannah, Sara, Maximiliaan en Aiko
 
Ibu Lestari heeft elk van de vijf huizen een eigen naam gegeven om daarmee een paar mensen te eren. Zij vertelt:
"Oma Els is de Nederlandse dame, die ons in 2001 geld gaf om in Pakem een stuk bouwgrond te kopen. In de loop van 2003 kregen wij van haar weer een ruime schenking, waarmee één van de woningen kon worden afgebouwd”. Ibu Lestari voegde hieraan toe, dat de eerste gift van Oma Els voor haar een teken was, dat God haar droomwens voor een eigen plek goedkeurde. Het was voor haar een soort startsein.

"Hannah is een Nederlands meisje, dat in 2002 tijdens haar vakantie zakgeld verdiende en dat gaf aan onze kinderen. Zij dacht dus niet alleen maar aan haar eigen pleziertjes, maar ook aan onze arme kinderen. Zij is voor ons het symbool voor een jong meisje dat ook aan anderen denkt."

"Sara was een 7 jarig meisje. Zij was een prachtig kind, vriendelijk en vrijmoedig en kon daarom als straatzangertje gemakkelijk geld verdienen. Ze vroeg zelf of ze bij ons mocht komen wonen om naar school te kunnen gaan en haar ouders vonden dat goed. Ze woonde een vol jaar hier bij ons in Yogya, maar haar ouders misten haar (inkomsten) en haalden haar terug naar Jakarta. Daar moest ze weer de straat op, maar na een paar maanden werd ze ernstig ziek. Ze kreeg hoge koorts en overleed. Wij hebben hier helaas geen wetten, die ons in staat stellen onze kinderen tegen misbruik door hun eigen ouders te beschermen. Sara is voor ons het symbool voor een lief en aantrekkelijk kind, dat door volwassenen werd misbruikt."

Maximilian. Het vierde huis telt twee verdiepingen en is gefinancierd door een aantal particulieren samen met een scouting groep uit Duitsland. De grotere jongens wonen boven en de grote meisjes beneden.

"Aiko is de naam van een Japans meisje, dat in Indonesië woonde en in 2001 op 17 jarige leeftijd kwam te overlijden. Haar vader werkte op de Japanse ambassade en wilde graag een schenking doen aan een kinderproject. UNICEF raadde hem aan contact op te nemen met Eddy, de collega van Lestari, die in Jakarta werkt. Deze stelde voor om de donatie te gebruiken voor Project Arie. Wij hebben toen nog samen met Aiko’s moeder naar het stuk land in Pakem gekeken voordat we het kochten."