Lies te Velde was in februari 2008 in Pakem. Zij zal in 2010 als de STICHTING LESTARI 25 jaar bestaat haar vader Henk te Velde als secretaris opvolgen.
Zij vertelt: "Aan het eind van de eerste dag was mijn welkomstfeest. Er werd gedanst en gezongen, het was een vrolijke boel. Ik voelde me zeer welkom.
Ik was erg onder de indruk van het reilen en zeilen bij Aulia. De kinderen krijgen veel liefde en aandacht. De zorg van de grotere kinderen voor de kleintjes is ontroerend. Er wordt veel gelachen, de kinderen zien er blij en goed verzorgd uit.
Er is aandacht voor kinderen die moeite hebben met leren op school, er wordt dan gezocht naar iets waar het kind wel goed in is; er staan bijvoorbeeld prijzen (bekers) van kinderen die uitblinken in sport.
Ik kende sommige kinderen van naam, uit de verhalen en van foto's.
De eerste Indonesische woorden die ik daar leerde waren 'Siapa nama mu?' (hoe heet je, wat is je naam?), maar ja dan de naam ook bij het juiste kind onthouden, dat viel niet mee. De kinderen hielpen me goed ook als ik voor de zoveelste keer naar hun naam vroeg. Mij noemden ze 'tante'. Als ik moest helpen bij de vouwblaadjes die ik meegebracht.. 'tante, tante.' En dat werd ook veel geroepen als ik een foto had gemaakt 'tante, lihat, lihat' (kijken, kijken).
Ik kreeg m.b.v. kaartjes met plaatjes en woorden taalles van de kinderen en één van de meisjes (11 jaar) schreef alle belangrijke woorden achterin mijn dagboek. Het lukte al snel om wat met ze te praten. Sommige kinderen spreken een aardig woordje engels.
Mijn bezoek bevestigde het plan mijn vader op te volgen. Ik heb nu zelf ervaren hoe het gaat in Pakem, hoe geweldig de groep medewerkers is die ibu Lestari om zich heen heeft verzameld en wat een bijzonder mens zij zelf is.
Ik ga graag nog eens terug!'