Het zal u niet ontgaan zijn: de stichting LESTARI bestond in 2010 vijfentwintig jaar. Wij hebben daar uitgebreid bij stil gestaan en er zelfs een speciale krant aan gewijd. Maar het grootste feest was toch wel de komst (op kosten van Bestuur en RvT) van Lestari zelf naar Nederland. En zij kwam niet in haar eentje, want het bestuur had ook Dwi uitgenodigd, de administratrice die zo trouw ervoor zorgt, dat wij precies kunnen zien wat er met onze financiële steun gebeurt.
Het was voor die bestuursleden, die zelf nog niet in Indonesië waren geweest, een goede gelegenheid om Dwi persoonlijk te leren kennen. En te genieten van haar ontwapenende openheid. Het was trouwens voor Dwi de eerste keer dat zij naar het buitenland reisde en zij genoot van alle nieuwe indrukken.
Alle bestuursleden hebben iets aparts met hen gedaan. Zoals een bezoekje aan Volendam, waar de beide dames in een klederdracht kostuum werden gehesen. De foto zal thuis in Pakem wel voor heel wat hilariteit hebben gezorgd.
Beide dames waren door het bestuur ook uitgenodigd om het afscheid bij te wonen van Henk te Velde als secretaris van de stichting. De overdracht van het secretariaat aan Lies te Velde vond plaats onder het nuttigen van een heerlijke Indonesische rijsttafel.
UIteraard hebben we het nuttige met het aangename gecombineerd; we hebben bijeenkomsten gehad met evaluaties, praten over de toekomst en prioriteiten stellen voor de komende jaren. Dit waren prettige bijeenkomsten. Op 3 oktober hadden we een donateurborrel bij Hanna Nolan – lid van de Raad van Toezicht – thuis. Hier kwamen nogal wat begunstigers op af om kennis te komen maken of om oude vriendschapsbanden aan te halen. Lestari heeft bij deze gelegenheid in een emotionele voordracht met dia’s haar dank uitgesproken voor het vertrouwen, dat wij haar de afgelopen 25 jaar hebben gegeven.
Ibu Lestari schrijft: "My/our dearest brothers and sisters. First of all we ( Dwi and Lestari ) would like to express our deep feelings of thanks and happiness for we might see you face to face when we visited you last September. It was unforgettable experiences!!!! We experience that each of you appreciate our "way of life" and you expressed it through your warm reception wherever we visited you (families, Church and Boys/Girls Scouts).
You treated Dwi and me personally. THANK YOU SO MUCH our DEAREST BROTHERS and SISTERS. Thanks also that you open your hearts so that the Lord is able to move your hearts personally and makes you become His channel of His love. This is the wonderful and beautiful thing I experiences years and years. God is always provide through you my dear brothers and sisters. TERIMA KASIH and may God bless you!!!!"